به گزارش پترو معدن؛ منطقه آسیای مرکزی در نگاه استراتژیک پکن، فراتر از یک همسایگی جغرافیایی، به عنوان ضامن تداوم تجارت ملی این کشور در بحرانهای احتمالی شناخته میشود. طبق تحلیلهای موجود، چنانچه مسیرهای دریایی در شرق چین به دلیل تنشهای ژئوپلیتیک مسدود شوند، کریدورهای زمینی آسیای مرکزی تنها معبر ایمن برای دسترسی به بازارهای اروپا، خاورمیانه و آفریقا خواهند بود. به همین دلیل، چین از سال ۲۰۱۳ با تمرکز بر ابتکار کمربند و جاده، بیش از ۱.۳ تریلیون دلار در زیرساختهای این منطقه سرمایهگذاری کرده و کشورهای قزاقستان، قرقیزستان، تاجیکستان، ترکمنستان و ازبکستان را به محورهای اصلی تجارت زمینی خود بدل کرده است.
رشد ۲۵۷ درصدی سرمایهگذاریهای چین در سالهای اخیر، به شکلگیری پروژههای عظیمی همچون هاب لجستیکی خورگوس در مرز قزاقستان و شبکه ریلی سهجانبه میان چین، قرقیزستان و ازبکستان منجر شده است. این طرحها که شامل احداث دهها پل و تونل پیشرفته است، آسیای مرکزی را به صورت مستقیم به شبکه تجاری اروپا متصل میکند. با این حال، نفوذ پکن تنها به حوزه حملونقل محدود نشده و اکنون بخشهای کلیدی دیگری مانند انرژی، مخابرات، فلزات و زیرساختهای دیجیتال را نیز تحت پوشش قرار داده است.
در این میان، نگرانیهای جدی درباره پدیدهای موسوم به تله بدهی شکل گرفته است. منتقدان بر این باورند که اتکای بیش از حد به وامهای چینی و استفاده از داراییهای ملی به عنوان وثیقه، استقلال این کشورها را به خطر انداخته است؛ تا جایی که تاجیکستان برای تسویه بخشی از دیون خود، ناچار به واگذاری قسمتی از قلمرو ملیاش به چین شد. این مسئله در کنار حضور گسترده نیروی کار خارجی، موجی از اعتراضات مردمی را نیز برانگیخته است. در نهایت، آسیای مرکزی به کانون بازی بزرگ جدیدی تبدیل شده که در آن کشورها تلاش میکنند میان جذب سرمایه برای نوسازی و حفظ حاکمیت سیاسی خود، تعادلی دشوار برقرار کنند.
آخرین قیمت نقدی سنگآهن عیار ۶۱ درصد در بازار چین با کاهش ۱.۵ دلاری به ۱۰۸.۴۵ دلار هر تن خشک سیافآر چین رسید. این افت در حالی رخ داد که معاملات در بازار محدود بود و تقاضای ضعیف برای خرید سنگآهن، فضای کلی بازار را تحت فشار قرار داد.
به گفته فعالان بازار، کاهش تمایل خریداران و نگرانیها درباره افت مصرف فولاد در ماههای آینده از مهمترین عوامل تضعیف قیمتها بوده است. علاوه بر این، انتشار آمار اقتصادی ضعیف از چین، نگرانیها درباره کند شدن روند بهبود اقتصادی این کشور را تشدید کرده و بر بازار محصولات فولادی و مواد اولیه اثر منفی گذاشته است.
در همین حال، کارخانههای فولاد چین همچنان خرید مواد اولیه را تنها بر اساس نیاز فوری انجام میدهند و از خریدهای گسترده خودداری میکنند. این رویکرد محتاطانه باعث شده حجم معاملات نسبت به هفته گذشته کاهش پیدا کند و فشار نزولی بر بازار ادامه داشته باشد.
بر اساس داده ها، هند به بازیگر اصلی توسعه ظرفیتهای جدید فولاد مبتنی بر زغالسنگ تبدیل شده است بهطوریکه هماکنون بیش از ۶۰ درصد ظرفیت جدید تولید فولاد با استفاده از کورهبلند در جهان به این کشور اختصاص دارد. این روند در حالی رخ میدهد که آمارهای جهانی از رشد ۵ درصدی ظرفیتهای جدید کوره بلند و رسیدن آن به ۳۱۹ میلیون تن خبر میدهند.
هند و چین در مجموع ۸۶ درصد از پروژههای جدید کورهبلند جهان را در اختیار دارند. در هند حدود ۹۳ درصد ظرفیت جدید تولید چدن بر پایه فناوری کورهبلند طراحی شده که از آلایندهترین شیوههای تولید صنعتی به شمار میرود. این در حالی است که صنعت فولاد بهتنهایی ۱۱ درصد از انتشار جهانی کربن را به خود اختصاص داده و ۸۸ درصد از این میزان ناشی از تولید مبتنی بر زغالسنگ است.
با وجود هشدارها درباره دشوار شدن دستیابی به اهداف اقلیمی به دلیل اجرایی نشدن بسیاری از این طرحها، همچنان فرصت برای هدایت سرمایهگذاریها به سمت فناوریهای پاک وجود دارد. با این حال، هزینه بالای تکنولوژیهای سبز و محدودیت زیرساختهای انرژی پاک باعث شده سهم کورههای قوس الکتریکی در جهان تنها یک درصد افزایش یابد.
هند در قالب «سیاست ملی فولاد ۲۰۲۵» قصد دارد ظرفیت تولید خود را تا سال مالی ۲۰۳۵/۲۰۳۶ به ۴۰۰ میلیون تن برساند و حجم صادرات خود را نیز بیش از دو برابر افزایش دهد.کارشناسان هشدار میدهند تحقق این برنامه با تکیه بر زغالسنگ، میتواند منجر به افزایش فشارهای بینالمللی و اعمال محدودیتهای زیستمحیطی بر صادرات فولاد هند شود.
انتهای پیام/
