به گزارش پترو معدن؛ دولت آمریکا توافقی نفتی با ونزوئلا امضا کرده که از آن با عنوان «تاریخی» یاد شده است. این توافق میتواند مسیر بازگشت بخشی از نفت ونزوئلا به بازارهای جهانی را هموار کند. این موضوع برای هر خانواری که هزینه انرژی و قیمت کالاها را دنبال میکند اهمیت دارد، چون قیمت جهانی نفت بهطور مستقیم بر هزینه حملونقل و تولید کالاها اثر میگذارد.
ونزوئلا از سال ۲۰۱۹ (۱۳۹۸) هدف تحریمهای گسترده آمریکا علیه صنعت نفت خود بوده است. این تحریمها صادرات نفت این کشور را بهشدت محدود کرد. طبق آمار اوپک، ونزوئلا بزرگترین ذخایر اثباتشده نفت خام جهان را در اختیار دارد و کاهش صادرات آن در سالهای اخیر بخشی از عرضه جهانی نفت را از بازار خارج کرده بود.
جزئیات کامل توافق تازه هنوز بهطور رسمی منتشر نشده است. با این حال گزارشها حاکی از آن است که این سند میتواند زمینه فعالیت گستردهتر شرکتهای نفتی در ونزوئلا را فراهم کند. افزایش احتمالی صادرات نفت این کشور در میانمدت میتواند فشار بیشتری بر عرضه جهانی نفت خام وارد کند؛ روندی که در صورت تحقق، میتواند به کاهش تدریجی قیمت هر بشکه نفت در بازارهای جهانی بینجامد.
برای مخاطب عادی این توافق میتواند به معنای کاهش نسبی هزینههای انرژی در بلندمدت باشد، زیرا قیمت نفت خام یکی از عوامل اصلی تعیین قیمت بنزین، حملونقل و کالاهای مصرفی در بسیاری از کشورهاست. با این حال اثر واقعی این توافق بر بازار جهانی نفت، به میزان اجرای آن و سرعت بازگشت ونزوئلا به زنجیره صادرات بستگی دارد.
ونزوئلا در دهه گذشته با کاهش شدید تولید نفت روبهرو بوده است؛ ترکیبی از تحریمها، کمبود سرمایهگذاری و مشکلات زیرساختی دلیل اصلی این افت بوده است. تحلیلگران بازار انرژی میگویند هرگونه تغییر در سیاست تحریمی آمریکا نسبت به این کشور میتواند یکی از متغیرهای مهم در معادله عرضه جهانی نفت در ماههای آینده باشد.
ونزوئلا به شکلگیری اوپک کمک کرد؛ حالا ممکن است به فروپاشی آن دامن بزند نویسنده: جولیان گیگر – ۲۸ اوت ۲۰۲۶ ونزوئلا یکی از پایهگذاران اوپک بود. بیش از شش دهه بعد، این کشور به خروج از این سازمان فکر میکند و به نظر میرسد واشنگتن هم از این تصمیم استقبال میکند.
به نقل از منابع آگاه، کاراکاس در حال بررسی خروج از سازمان کشورهای صادرکننده نفت (اوپک) است. این گفتوگوها مقامهای آمریکایی را هم درگیر کرده، اما هنوز تصمیم نهایی گرفته نشده است. ونزوئلا در ماه ژوئیه طبق منابع ثانویه اوپک حدود یک میلیون و ۱۱۷ هزار بشکه در روز نفت تولید کرده است. این کشور پس از سالها تحریم، کمسرمایهگذاری و آشفتگی اقتصادی که تولیدش را به شدت کاهش داد، در حال حاضر از سهمیههای تولید اوپک معاف است.
ونزوئلا اما یکی از پنج عضو بنیانگذار اوپک در سال ۱۹۶۰ بود و در شکلگیری این سازمان نقشی محوری داشت. خروج این کشور تنها چند ماه پس از ترک امارات متحده عربی رخ میدهد؛ اماراتی که پس از سالها نارضایتی از محدودیتهای تولید، از اوپک جدا شد. عراق هم ممکن است نفر بعدی باشد.
بغداد هشدار داده که اگر بازنگری ظرفیت تولید به سهمیه بالاتری منجر نشود، عضویت خود را دوباره بررسی خواهد کرد. مجموع ظرفیت تولید امارات، ونزوئلا و عراق بیش از ۷ میلیون بشکه در روز است؛ یعنی حدود ۳۲ درصد از ظرفیت اعضای اوپک بر اساس تازهترین گزارش ماهانه بازار نفت اوپک.
فقط ونزوئلا و امارات با هم ۴.۹ میلیون بشکه در روز ظرفیت دارند. نکته جالب اینجاست که مقامهای آمریکایی و ونزوئلایی در حال حاضر درباره مشارکت بیشتر آمریکا در میدانهای نفتی ونزوئلا گفتوگو میکنند؛ از جمله احتمال اجاره ۱۰۰ ساله چند دارایی نفتی. شورون جایگاه خود را گسترش داده و شرکتهای اسالبی و هانت اویل هم به تازگی با شرکت دولتی نفت ونزوئلا (پدوسا) به توافق رسیدهاند.
ونزوئلا حدود ۳۰۳ میلیارد بشکه ذخایر اثباتشده نفت دارد، اما بازسازی تولید سالها زمان میبرد. انتظار میرود قراردادهای فعلی در کوتاهمدت فقط بشکههایی اندک به تولید اضافه کنند. اوپک هماکنون با رشد عرضه از سوی آمریکا، برزیل و گویان، کاهش نفوذ روسیه و جنگی در منطقه خلیج فارس روبهروست که برخی اعضا را از تولید نزدیک به ظرفیت واقعیشان بازداشته است.
انتهای پیام/
