به گزارش پترو معدن؛ افزایش قیمت بنزین در آمریکا نتیجه همزمانی دو عامل جداگانه است. این نهاد صنفی میگوید نمیتوان تنها یک دلیل را مقصر اصلی گرانی سوخت دانست. نخستین عامل به بازار جهانی نفت خام بازمیگردد. تحولات عرضه در سطح بینالمللی، از جمله تصمیمات تولیدکنندگان بزرگ و تنشهای ژئوپلیتیک، قیمت نفت خام را که ماده اولیه اصلی بنزین است، تحت فشار قرار داده است. وقتی قیمت نفت خام بالا میرود، هزینه تولید بنزین نیز بهطور مستقیم افزایش مییابد.
محدودیت ظرفیت پالایش گلوگاه داخلی آمریکا
عامل دوم اما ماهیتی کاملاً داخلی دارد. بر پایه این گزارش، ظرفیت پالایشگاههای آمریکا برای تبدیل نفت خام به بنزین محدود است و برخی واحدهای پالایش در سالهای اخیر یا تعطیل شدهاند یا تحت تعمیرات فصلی قرار گرفتهاند. این محدودیت، حتی اگر قیمت نفت خام ثابت بماند، بهتنهایی میتواند قیمت بنزین را در پمپبنزینها بالا نگه دارد.
ترکیب این دو فشار، یعنی افزایش هزینه ماده اولیه از یک سو و محدودیت زیرساخت پالایش از سوی دیگر، مصرفکنندگان آمریکایی را در وضعیتی قرار داده که کاهش سریع قیمت بنزین را دشوار میکند. به بیان ساده، حتی بهبود در بازار جهانی نفت لزوماً به کاهش فوری قیمت پمپبنزین منجر نمیشود، چون گلوگاه پالایش همچنان باقی است.
کارشناسان این حوزه معتقدند تا زمانی که ظرفیت پالایش آمریکا افزایش نیابد، نوسانات بازار جهانی نفت بهطور کامل و سریع به مصرفکننده نهایی منتقل خواهد شد. این موضوع برای خانوارها و رانندگانی که هزینه سوخت بخش قابلتوجهی از بودجه ماهانهشان را تشکیل میدهد، اهمیت مستقیم دارد.
شرکت نفتی شورون آمریکا قصد دارد در چارچوب یک برنامه پنجساله، تعداد دکلهای حفاری فعال خود در ونزوئلا را بیش از دو برابر کند؛ اقدامی که با هدف افزایش قابل توجه تولید نفت این شرکت در این کشور آمریکای لاتین انجام میشود.
بر اساس گزارش ها شورون قرار است تعداد دکلهای حفاری خود را در ونزوئلا افزایش دهد و در قالب این برنامه، تولید نفت خود را به حدود 600 هزار بشکه در روز برساند. این شرکت اعلام کرده است که سه شرکت سرمایهگذاری مشترک شورون در ونزوئلا طی پنج سال آینده بیش از 7 میلیارد دلار سرمایهگذاری خواهند کرد. تولید کنونی شورون در این کشور حدود 290 هزار بشکه در روز است و هدفگذاری جدید به معنای افزایش بیش از 300 هزار بشکهای تولید خواهد بود.
بر اساس برنامه اعلامشده، توسعه فعالیتهای شورون تا سال 2031 ادامه خواهد داشت. این شرکت همچنین انتظار دارد هزینه تولید در پروژههای توسعهیافته کمتر از 20 دلار به ازای هر بشکه باقی بماند؛ موضوعی که نشاندهنده جذابیت اقتصادی ذخایر نفتی ونزوئلا برای این شرکت است.
تمرکز شورون بر کمربند نفتی اورینوکو
بخش مهمی از توسعه جدید شورون در کمربند نفتی اورینوکو ونزوئلا انجام خواهد شد. این شرکت امتیازهای جدیدی در این منطقه، از جمله مناطقی در کارابوبو، دریافت کرده است. شورون در یکی از پروژههای مشترک موسوم به Petroindependencia حدود 49 درصد سهم دارد و در کنار آن، حقوق توسعهای دیگری در نزدیکی عملیات Petropiar نیز به دست آورده است.
مزیت اصلی شورون نسبت به شرکتهایی که قصد ورود مجدد به صنعت نفت ونزوئلا را دارند، برخورداری از زیرساخت، نیروی انسانی و داراییهای تولیدی موجود در این کشور است. این شرکت از سال 1923 در ونزوئلا فعالیت داشته و پس از ملیسازیهای صنعت نفت نیز فعالیت خود را از طریق مشارکت با شرکت دولتی PDVSA ادامه داده است.
تغییر شرایط سرمایهگذاری در ونزوئلا
افزایش سرمایهگذاری شورون در حالی صورت میگیرد که شرایط قراردادهای نفتی در ونزوئلا تغییر کرده است. بر اساس توافقهای جدید، شورون به امکان داوری بینالمللی نیز دسترسی خواهد داشت؛ سازوکاری که با توجه به سابقه ملیسازی داراییهای نفتی و اختلافات قراردادی در ونزوئلا، اهمیت ویژهای برای سرمایهگذاران خارجی دارد.
شورون با اجرای این برنامه پنجساله قصد دارد تولید خود در ونزوئلا را به بیش از 600 هزار بشکه در روز برساند و پس از رسیدن به این سطح، تولید شرکت میتواند برای چند سال در محدوده 600 تا 700 هزار بشکه در روز تثبیت شود. این تحولات در شرایطی رخ میدهد که آمریکا تلاش میکند حضور شرکتهای آمریکایی در صنعت نفت ونزوئلا را گسترش دهد. از این منظر، سرمایهگذاری 7 میلیارد دلاری شورون را میتوان بخشی از روند بازگشت سرمایه و فناوری آمریکایی به یکی از بزرگترین دارندگان ذخایر نفت جهان دانست.
انتهای پیام/
