به گزارش پترو معدن؛ فریدون برکشلی، تحلیلگر بین المللی بازار نفت و انرژی، روز سهشنبه با تحلیل وضعیت بازار جهانی نفت در سال گذشته میلادی و شرایط پیش آمده در آغاز سال جدید اظهار داشت: بازار جهانی نفت در سال ۲۰۲۵ با کمبود شوکها، بحرانها و رویدادهای غیرمنتظره مواجه نبود؛ از تنشهای ژئوپلیتیکی کمسابقه گرفته تا انتشار آمارها و گزارشهای متناقض درباره تولید، تقاضا، ذخیرهسازی و نفتهای موسوم به «نفت سرگردان» در آبهای بینالمللی. با این حال، آغاز سال ۲۰۲۶ نه با یک شوک، بلکه با نوعی حیرت همراه شد؛ عملیات نظامی ایالات متحده در ونزوئلا و دستگیری رئیسجمهور این کشور در کاراکاس.
وی افزود: در سهماهه نخست سال ۲۰۲۵، بازار جهانی نفت معاملات خود را با قیمتهایی بالاتر از ۸۰ دلار در هر بشکه آغاز کرد. بخش قابل توجهی از تحلیلگران انتظار تداوم افزایش قیمتها و حتی رسیدن به سطوح سهرقمی را داشتند. این انتظارات در فضایی شکل گرفت که اقتصاد جهانی با ابهامات گستردهای روبهرو بود.
برکشلی اظهارداشت: جهان سال ۲۰۲۵ را با سیاستهای تعرفهای دولت ترامپ آغاز کرد؛ تعرفههایی سنگین که عملاً نشانهای از آغاز یک جنگ تجاری محسوب میشد. سیاست تعرفهای ترامپ با این پیام همراه بود که آمریکا هم از جهان کمتر خرید خواهد کرد و هم کمتر صادر میکند و از طریق اعمال تعرفهها تلاش خواهد کرد کشورهای طرف تجاری را به خرید بیشتر از آمریکا وادار کند.
تحلیلگر بازار نفت و انرژی گفت: بر اساس قواعد نظام تجارت جهانی و مقررات سازمان تجارت جهانی (WTO)، چنین اختلافاتی باید در چارچوب مذاکرات دوجانبه و در صورت لزوم در سازوکارهای این سازمان بررسی و حلوفصل شوند، اما ایالات متحده مسیر متفاوتی را برگزید و بهصورت یکجانبه اقدام به وضع تعرفههای سنگین بر کالاهای وارداتی کرد. این اقدام نخستین گام عملی دولت ترامپ برای عبور از نظم گلوبالیستی تلقی شد. نکته قابل توجه آن بود که سنگینترین تعرفهها متوجه کشورهای عضو پیمان آتلانتیک شمالی، یعنی متحدان سنتی و اصلی آمریکا، شد.
وی خاطرنشان کرد: طرح این موضوع از آنرو اهمیت دارد که نشان میدهد ایالات متحده چگونه به چنین سطحی از اعتماد به نفس در سیاست خارجی دست یافته است. در یک جمله، این اعتماد ناشی از تبدیل آمریکا از یک واردکننده بزرگ نفت به یک صادرکننده بزرگ نفت است.
برکشلی ادامه داد: جهش نفت شیل باعث شد ایالات متحده پس از حدود هفت دهه، از یک واردکننده خالص به صادرکننده خالص نفت تبدیل شود. تولید نفت آمریکا در پایان سال ۲۰۲۵ به حدود ۱۳.۷ میلیون بشکه در روز رسید که نزدیک به ۱۰ میلیون بشکه آن مربوط به نفت شیل بود. از این رو، بخش عمده سیاستهای هژمونمحور کنونی آمریکا مستقیماً از دل مخازن نفتی این کشور نشأت میگیرد.
این تحلیلگر بازار نفت و انرژی گفت: قدرت نفتی آمریکا از ابتدای دهه سوم قرن بیستویکم بهطور جدی نمایان شد. بخش مهمی از این موفقیت، محصول سیاستهای دولتهای دموکرات بوده و دولت ترامپ بیش از آنکه سازنده این قدرت باشد، نحوه بهرهبرداری از آن را در سیاست خارجی بازتعریف کرد.
درآمد اتحادیه اروپا از مالیات نفت بیش از کل درآمد اوپک است
وی اذعان داشت: یکی از نخستین اقدامات ترامپ، خروج دوفاکتو از توافق پاریس در سال ۲۰۱۵ درباره تغییرات اقلیمی بود؛ اقدامی که عملاً این توافق را همانند سازمان تجارت جهانی از دستور کار نظم آتلانتیک شمالی خارج کرد. این تصمیم با استقبال ضمنی اعضای اوپک و اوپکپلاس همراه شد؛ کشورهایی که همواره از سوی اروپا بهعنوان متهمان اصلی آلودگی محیط زیست تحت فشار قرار داشتند، حال آنکه درآمد مالیاتی اتحادیه اروپا از واردات و مصرف نفت و فرآوردههای نفتی از کل درآمد اوپک بیشتر است.
درآمد اتحادیه اروپا از مالیات نفت بیش از کل درآمد اوپک است
وی اذعان داشت: یکی از نخستین اقدامات ترامپ، خروج دوفاکتو از توافق پاریس در سال ۲۰۱۵ درباره تغییرات اقلیمی بود؛ اقدامی که عملاً این توافق را همانند سازمان تجارت جهانی از دستور کار نظم آتلانتیک شمالی خارج کرد. این تصمیم با استقبال ضمنی اعضای اوپک و اوپکپلاس همراه شد؛ کشورهایی که همواره از سوی اروپا بهعنوان متهمان اصلی آلودگی محیط زیست تحت فشار قرار داشتند، حال آنکه درآمد مالیاتی اتحادیه اروپا از واردات و مصرف نفت و فرآوردههای نفتی از کل درآمد اوپک بیشتر است.
آنچه بر نفت ونزوئلا گذشت: از بزرگترین تولیدکننده اوپک تا روند کاهشی تولید
برکشلی اضافه کرد: در چنین بستری، تحولات ونزوئلا جایگاه ویژهای در تحلیل بازار جهانی نفت دارد. حمله به ونزوئلا در امتداد روندهای سال ۲۰۲۵ ارزیابی میشود و تاریخ سوم ژانویه ۲۰۲۶ تنها یک تاریخ تقویمی است. در نگاهی تاریخی، ونزوئلاتا اواسط دهه ۱۹۶۰ با تولید روزانه ۳.۷ میلیون بشکه، بزرگترین تولیدکننده اوپک و حتی جلوتر از عربستان و ایران قرار داشت. با روی کار آمدن دولتهای سوسیالیستی و اجرای سیاستهای ملیسازی گسترده، تولید نفت این کشور متوقف و سپس وارد مسیر کاهشی شد.
این تحلیلگر بازار نفت و انرژی گفت: اگرچه ونزوئلا از ذخایر عظیم نفتی برخوردار است، اما بخش عمده این ذخایر از نوع نفت بسیار سنگین است که استخراج، توسعه و پالایش آن هزینهبر و نیازمند فناوری پیشرفته است. نرخ بالای استهلاک و خوردگی در تأسیسات نفتی نیز از دیگر چالشها محسوب میشود. با این وجود، ونزوئلا در گذشته از نیروی انسانی متخصص قابل توجهی برخوردار بود و کارشناسان این کشور حتی با ایران و دیگر اعضای اوپک همکاری داشتند.
وی خاطر نشان کرد: ایران نیز در بهرهبرداری از مخازن نفت بسیار سنگین خود در منطقه کوهموند از تخصص کارشناسان ونزوئلایی استفاده میکرد. در دهههای ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، پیش از حضور گسترده شرکتهای بینالمللی، کارشناسان کشورهای عضو اوپک، بهویژه ایران و ونزوئلا، در صدر دانش فنی صنعت نفت قرار داشتند.
انتهای پیام/
