به گزارش پترو معدن؛ کیتادل، یکی از بزرگترین صندوقهای پوشش ریسک جهان، وارد رقابت برای تصاحب داراییهای نفت شیل در آمریکا شده است. این حرکت بهعنوان یک بازی راهبردی پیچیده در بازار انرژی توصیف شده که میتواند بر عرضه نفت و مسیر قیمت آن اثر بگذارد.
نفت شیل به نفتی گفته میشود که از لایههای سنگی متراکم و با روشهای استخراج پیشرفته مانند شکاف هیدرولیکی استخراج میشود. آمریکا در دهه گذشته با توسعه این فناوری به یکی از بزرگترین تولیدکنندگان نفت جهان تبدیل شده است. هرگونه تغییر در مالکیت این داراییها میتواند بر عرضه جهانی نفت اثرگذار باشد.
ورود صندوقهای پوشش ریسک مانند کیتادل به داراییهای فیزیکی انرژی، نشانهای از تغییر راهبرد این نهادهای مالی است. این صندوقها که پیشتر عمدتاً روی سهام و اوراق قرضه متمرکز بودند، اکنون به دنبال سود از نوسان قیمت نفت و گاز نیز هستند. برای مخاطب عادی، این یعنی رقابت بر سر منابع انرژی میتواند شدت بگیرد و اثر آن به قیمت جهانی نفت و کالاهای وابسته برسد.
نوسان قیمت نفت به طور مستقیم بر ارزش دلار و به تبع آن بر بازار طلا و ارز اثر میگذارد. افزایش تقاضا برای داراییهای نفتی از سوی سرمایهگذاران بزرگ میتواند نشانهای از انتظار برای رشد قیمت نفت در میانمدت باشد، هرچند نتیجه نهایی این رقابت هنوز روشن نیست.
کیتادل به رهبری کن گریفین یکی از شناختهشدهترین صندوقهای پوشش ریسک در آمریکاست که در سالهای اخیر فعالیت خود را به حوزههای گوناگون از جمله کالاهای پایه و انرژی گسترش داده است. جزئیات کامل درباره میزان و شرایط این پیشنهاد هنوز اعلام نشده است.
از طرف دیگر مجموع تولید روزانه گابن، کنگو و گینه استوایی حدود ۵۳۵ هزار بشکه اعلام شده است. در مقابل، تولید میدان رمیله عراق به یک میلیون و ۳۷۰ هزار بشکه در روز میرسد. بنابراین رمیله نهتنها از تولید هرکدام از این سه کشور عبور کرده، بلکه مجموع تولید آنها نیز کمتر از نیمی از تولید این میدان است.
براساس اعداد تفکیکی، گابن روزانه ۲۲۶ هزار بشکه، کنگو ۲۵۶ هزار بشکه و گینه استوایی ۵۷ هزار بشکه نفت تولید میکنند. کنگو با تولید ۲۵۶ هزار بشکه در روز، بزرگترین تولیدکننده در میان این سه کشور است، اما تولید رمیله بیش از پنج برابر کل تولید نفت این کشور برآورد میشود.
رمیله ستون اصلی تولید نفت عراق است
میدان رمیله در جنوب عراق و در نزدیکی بصره قرار دارد و یکی از بزرگترین میدانهای نفتی فعال جهان محسوب میشود. این میدان سهم مهمی در تأمین تولید روزانه عراق دارد و هرگونه افزایش یا کاهش تولید آن میتواند بر عملکرد کلی صنعت نفت این کشور اثر بگذارد.
تولید روزانه یک میلیون و ۳۷۰ هزار بشکهای رمیله نشان میدهد چرا عراق برای حفظ ظرفیت این میدان، اجرای عملیات نگهداشت، حفاری چاههای جدید و مدیریت فشار مخزن اهمیت زیادی قائل است. تولید در چنین ابعادی بدون سرمایهگذاری مستمر در تأسیسات سطحالارضی، خطوط انتقال، تزریق آب و بازسازی چاههای قدیمی امکانپذیر نیست.
با وجود سابقه طولانی بهرهبرداری، رمیله همچنان یکی از مهمترین داراییهای نفتی عراق باقی مانده و بخش قابلتوجهی از درآمد صادراتی این کشور به تداوم تولید در میدانهای بزرگ جنوب وابسته است.
تولید کنگو به ۲۵۶ هزار بشکه میرسد
کنگو روزانه حدود ۲۵۶ هزار بشکه نفت تولید میکند. اقتصاد این کشور وابستگی بالایی به صادرات نفت دارد، اما محدودیت ذخایر قابلبازیافت، کمبود سرمایهگذاری و افت تولید برخی میدانهای قدیمی، امکان افزایش سریع عرضه را کاهش داده است.
کل تولید نفت کنگو تنها حدود ۱۹ درصد تولید میدان رمیله است. این تفاوت، شکاف بزرگ میان ظرفیت یک میدان فوقعظیم و صنعت نفت یک تولیدکننده کوچک اوپک را نشان میدهد.
گابن روزانه ۲۲۶ هزار بشکه تولید میکند
تولید نفت گابن حدود ۲۲۶ هزار بشکه در روز است. این رقم معادل نزدیک به یکششم تولید روزانه رمیله محسوب میشود. صنعت نفت گابن با بلوغ میدانهای قدیمی روبهروست و افزایش تولید آن به اکتشافهای تازه و جذب سرمایه برای توسعه میادین دریایی وابسته است. با وجود سهم محدود گابن در عرضه جهانی، نفت همچنان یکی از منابع اصلی درآمدهای ارزی و بودجهای این کشور به شمار میرود.
گینه استوایی کوچکترین تولیدکننده این مقایسه است
گینه استوایی با تولید روزانه ۵۷ هزار بشکه، کمترین تولید را در میان سه عضو آفریقایی اوپک دارد. تولید میدان رمیله حدود ۲۴ برابر کل تولید نفت این کشور است. کاهش تولید میدانهای قدیمی، صنعت نفت گینه استوایی را طی سالهای اخیر تحت فشار قرار داده است.
مقایسه رمیله با این سه کشور نشان میدهد وزن اعضای اوپک تنها با تعداد کشورها سنجیده نمیشود. گاهی یک میدان نفتی بزرگ، ظرفیتی چند برابر مجموعه تولید چند عضو سازمان دارد. به همین دلیل، عراق با تکیه بر میدانهایی مانند رمیله، قرنه و مجنون از جایگاه مهمتری در معادلات تولید اوپک برخوردار است.
انتهای پیام/
