به گزارش پترو معدن؛ بازار جهانی انرژی معمولاً بر اساس پیش‌بینی‌هایی شکل می‌گیرد که سال‌ها قبل انجام شده‌اند. شرکت‌های نفتی، بانک‌ها و دولت‌ها برای تصمیم‌گیری درباره حفر چاه، ساخت پالایشگاه، خطوط لوله و پایانه‌های صادراتی باید حدس بزنند جهان در ۱۰ یا حتی ۲۰ سال آینده چه میزان نفت و گاز مصرف خواهد کرد. اما مشکل اینجاست که آینده انرژی به رفتار انسان، فناوری، سیاست، اقتصاد و البته تحولات ژئوپلیتیکی وابسته است؛ عواملی که پیش‌بینی آنها بسیار دشوار است.
در سال ۲۰۲۳، آژانس بین‌المللی انرژی پیش‌بینی کرده بود که تا سال ۲۰۲۸ ظرفیت تولید نفت جهان می‌تواند از میزان تقاضا بیشتر شود. این چشم‌انداز باعث شد انتظار کاهش قیمت‌ها افزایش پیدا کند و سرمایه‌گذاری در برخی پروژه‌های جدید نفت و گاز با احتیاط بیشتری انجام شود. اما کمتر کسی می‌توانست اختلال گسترده در یکی از مهم‌ترین مسیرهای انتقال نفت جهان را پیش‌بینی کند. در سال ۲۰۲۶، در پی درگیری نظامی و بسته‌شدن تنگه هرمز، بازار با واقعیتی متفاوت روبه‌رو شد: مشکل دیگر مازاد نفت نبود؛ بلکه دسترسی به نفت موجود بود.
ونزوئلا روی یکی از بزرگ‌ترین ذخایر نفتی جهان نشسته است؛ اما هنوز برای تأمین بخشی از سوخت و مواد مورد نیاز پالایشگاه‌هایش به واردات وابسته است. این شاید عجیب‌ترین تصویر از کشوری باشد که نفت برای سال‌ها مهم‌ترین دارایی سیاسی و اقتصادی آن بوده است.
در طرف دیگر ماجرا دونالد ترامپ قرار دارد؛ رئیس‌جمهوری که در دوره نخست خود صنعت نفت ونزوئلا را تحریم کرد، در دوره دوم خریداران نفت این کشور را نیز به تعرفه تهدید کرد و در نهایت، پس از تحولات سیاسی سال ۲۰۲۶، واشنگتن وارد ترتیباتی شد که به شرکت‌های مورد حمایت آمریکا دسترسی مستقیم به بخشی از میدان‌های نفتی ونزوئلا می‌دهد.
ونزوئلا چقدر نفت تولید می‌کند؟
با وجود همه بحران‌های سیاسی و زیرساختی، تولید نفت ونزوئلا نسبت به سال‌های سقوط تاریخی آن افزایش پیدا کرده است. طبق آمار ارائه‌شده به اوپک، تولید نفت این کشور در اوت به حدود ۱.۲ میلیون بشکه در روز رسید؛ تقریباً بدون تغییر نسبت به ژوئیه، اما بالاتر از مدت مشابه سال قبل.
صادرات در سپتامبر اما نزدیک ۹ درصد کاهش پیدا کرد و به حدود ۱.۰۸ میلیون بشکه در روز رسید. علت اصلی این کاهش، افت تولید نبود؛ هزینه بالای حمل‌ونقل و درخواست خریداران برای تخفیف بیشتر باعث تأخیر و تغییر مسیر برخی نفتکش‌ها شد. اما مقصد نفت ونزوئلا تغییر مهمی کرده است. در سپتامبر روزانه حدود ۶۲۹ هزار بشکه نفت ونزوئلا به آمریکا رفت؛ در حالی که این رقم در اوت حدود ۵۵۳ هزار بشکه بود.
صادرات به هند به حدود ۲۵۳ هزار بشکه و به اروپا به حدود ۸۶ هزار بشکه در روز کاهش یافت. شورون به‌تنهایی از پروژه‌های مشترک خود حدود ۲۸۳ هزار بشکه در روز صادر کرده است. یعنی آمریکا که یک سال قبل می‌خواست مسیر نفت ونزوئلا را محدود کند، امروز بزرگ‌ترین مقصد بخشی مهم از صادرات این کشور شده است.
کشور نفتی که هنوز مشکل سوخت دارد
اینجا تناقض ونزوئلا خودش را نشان می‌دهد. افزایش تولید نفت خام الزاماً به معنی فراوانی بنزین و گازوئیل داخل کشور نیست. پالایشگاه‌های ونزوئلا سال‌هاست با کمبود سرمایه‌گذاری، خرابی تجهیزات، تعمیرات عقب‌افتاده و فرسودگی روبه‌رو هستند. مجموعه پالایشی پاراگوانا که ظرفیت اسمی آن حدود ۹۵۵ هزار بشکه در روز است، تنها با بخشی از ظرفیت طراحی‌شده فعالیت می‌کند. رویترز در تابستان گزارش داد ظرفیت واقعی پالایش کشور هنوز برای پوشش کامل تقاضای داخلی کافی نیست.
تقاضای داخلی فرآورده‌های نفتی ونزوئلا حدود ۲۵۰ هزار بشکه در روز برآورد شده، اما پالایشگاه‌ها قادر نیستند این حجم را به‌طور پایدار تأمین کنند. برای بازسازی کامل شبکه پالایشی بیش از ۲۰ میلیارد دلار سرمایه مورد نیاز برآورد شده و کارشناسانی که رویترز با آنها گفت‌وگو کرده معتقدند احیای کامل آن پیش از سال ۲۰۲۷ بعید است.
نتیجه عجیب است: ونزوئلا نفت خام صادر می‌کند، اما برای اینکه پالایشگاه‌های خودش کار کنند، همچنان به واردات مواد و فرآورده نیاز دارد. در سپتامبر واردات نفتای سنگین و سایر فرآورده‌های پالایشی این کشور حدود ۹۹ هزار بشکه در روز بود؛ این رقم در اوت حدود ۱۶۶ هزار بشکه در روز بود.
مشکل فقط نفت نیست
یک مانع دیگر هم جلوی احیای صنعت نفت ونزوئلا ایستاده: برق. مدیران صنعت انرژی این کشور در نشست نفت و گاز کاراکاس در پایان سپتامبر هشدار دادند کمبود برق حالا یکی از موانع اصلی افزایش تولید نفت است.
ونزوئلا بیش از ۱۵۰۰ مگاوات کسری برق دارد و خاموشی روزانه در نقاط مختلف همچنان ادامه دارد. از ظرفیت نصب‌شده حدود ۳۲ هزار و ۸۰۰ مگاواتی شبکه برق، تنها حدود ۴۰ درصد در مدار عملیاتی قرار دارد.
انتهای پیام/
