به گزارش پترو معدن؛ اعلام رفع کامل محدودیت برق صنایع، پرسشی درباره پایداری تأمین انرژی ایجاد کرده است: با بازگشت واحدهای متوقف یا آسیب‌دیده به مدار تولید، آیا شبکه توان پاسخ‌گویی به افزایش تقاضا را خواهد داشت؟ احسان ذبیح‌زاده، سخنگوی صنعت برق، از رفع کامل محدودیت تأمین برق صنایع کشور خبر داده و اعلام کرده است که برق تحویلی به واحدهای صنعتی در ماه‌های گرم سال ۱۴۰۵، نسبت به مدت مشابه سال گذشته ۱۱ درصد افزایش یافته است.
براساس توضیحات وی، محدودیت‌های برق صنایع از نیمه دوم تابستان به‌تدریج کاهش یافته و اکنون تأمین برق این واحدها بدون محدودیت‌های پیشین امکان‌پذیر شده است. با این حال، برای ارزیابی این وضعیت باید میزان فعالیت واقعی صنایع و ظرفیت‌هایی که همچنان خارج از مدار تولید قرار دارند نیز بررسی شود.
رفع محدودیت برق صنایع سهم افزایش عرضه و کاهش تقاضا چقدر است؟
بخشی از واحدهای صنعتی، به‌ویژه پتروشیمی‌ها و مجموعه‌های آسیب‌دیده در جریان جنگ، هنوز به سطح فعالیت پیش از آسیب‌ها بازنگشته‌اند. توقف خطوط، تعمیر تجهیزات و اجرای برنامه‌های بازسازی می‌تواند مصرف برق این واحدها را کاهش دهد.
در چنین شرایطی، رفع محدودیت برق به‌تنهایی مشخص نمی‌کند که چه میزان از بهبود تأمین انرژی، حاصل افزایش توان شبکه و چه میزان ناشی از تغییر تقاضای صنعتی است. پاسخ به این پرسش به آمار تفکیکی تولید، مصرف برق و ظرفیت فعال صنایع نیاز دارد. رشد ۱۱ درصدی برق تحویلی نیز باید در کنار این شاخص‌ها بررسی شود؛ زیرا آمار تجمیعی، سهم گروه‌های مختلف صنعتی و وضعیت واحدهای متوقف یا کم‌ظرفیت را به‌صورت مستقل نشان نمی‌دهد.
بازگشت پتروشیمی‌ها چه اثری بر تقاضای انرژی دارد؟
بازگشت واحدهای پتروشیمی به مدار، علاوه بر برق، نیاز به گاز و خدمات جانبی را نیز افزایش می‌دهد. ازاین‌رو، برنامه تأمین انرژی باید با زمان‌بندی بازسازی و راه‌اندازی مجدد این مجتمع‌ها هماهنگ باشد.
پرسش اصلی این است که شبکه برق برای پاسخ‌گویی به مصرف فعلی صنایع آماده شده یا افزایش تقاضای ناشی از بازگشت ظرفیت‌های متوقف نیز در برنامه‌ریزی‌ها لحاظ شده است؟ بدون انتشار اطلاعات مربوط به ظرفیت‌های خارج از مدار و برآورد مصرف آن‌ها پس از راه‌اندازی، نمی‌توان درباره تداوم تأمین بدون محدودیت برق در شرایط فعالیت گسترده‌تر صنایع نتیجه‌گیری کرد.
سوخت نیروگاه‌ها عامل تعیین‌کننده در ماه‌های سرد
سخنگوی صنعت برق، تداوم تأمین حداکثری برق صنایع در ماه‌های آینده را به تأمین کافی سوخت نیروگاه‌ها وابسته دانسته است. این وابستگی با افزایش مصرف گاز خانگی در فصل سرد، اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. بنابراین، ارزیابی پایداری برق صنایع تنها به ظرفیت تولید و انتقال برق محدود نمی‌شود؛ دسترسی نیروگاه‌ها به سوخت نیز در حفظ شرایط کنونی نقش دارد. هم‌زمانی افزایش تقاضای صنایع با محدودیت احتمالی سوخت، موضوعی است که باید در برنامه تأمین انرژی مورد توجه قرار گیرد.
انتشار آمار تفکیکی برق مصرفی صنایع، میزان ظرفیت‌های متوقف و برنامه تأمین سوخت نیروگاه‌ها می‌تواند تصویر روشن‌تری از وضعیت ارائه دهد. تا آن زمان، رفع محدودیت‌های فعلی را باید از توان شبکه برای پاسخ‌گویی به تقاضای صنایع پس از بازگشت کامل به تولید، جداگانه ارزیابی کرد.
در سطح جهانی، هزینه و زمان ساخت یک نیروگاه هسته‌ای ۱۰۰۰ مگاواتی به شدت به منطقه، فناوری و زنجیره تأمین بستگی دارد و بازه گسترده‌ای را نشان می‌دهد. به طور کلی، هزینه سرمایه‌گذاری از حدود ۲.۷ میلیارد دلار (در چین) تا بیش از ۱۰ میلیارد دلار (در اروپا و آمریکا) متغیر است و زمان ساخت نیز بطور متوسط ۹ سال بطول می‌انجامد.
هزینه احداث نیروگاه خورشیدی هزارمگاواتی حدود ۳۰۰ میلیون دلار است و زمان خرید و نصب حدود شش تا هشت ماه است. ایران به دلیل زاویه تابش مناسب و زمان تابش زیاد (روز‌های کم ابری و بارانی) و داشتن دشت‌های پهناور یکی از مناسب‌ترین نقاط جهان برای احداث نیروگاه‌های خورشیدی می‌باشد. ظرفیت نصب بیش از صد هزار مگاوات نیروگاه خورشیدی در ایران وجود دارد.
تلفیق نیروگاه‌های خورشیدی و تلمبه‌ای ذخیره‌ای می‌تواند منجر به تولید برق پایدار و ارزان قیمت نسبت به سایر روش‌های تولید برق باشد. با استفاده از سلسله جبال البرز و زاگرس می‌توان ده‌ها هزار مگاوات نیروگاه‌های تلمبه‌ای ذخیره‌ای (باتری‌های آبی) کوچک، متوسط و بزرگ احداث نمود عمر این نیروگاه‌ها به یکصد سال می‌رسد.
ساخت واحد ۳ نیروگاه اولکیلووتو فنلاند ۱۹۹ ماه (بیش از ۱۶ سال) و واحد ۳ نیروگاه فلامانویل فرانسه ۲۰۳ ماه (حدود ۱۷ سال) زمان بردند. میانگین زمان ساخت معمولاً ۱۲.۸ سال یا بیشتر است و هزینه مالی ناشی از تأخیر هم سهم بزرگی از هزینه کل را تشکیل می‌دهد.
در سطح جهانی، هزینه و زمان ساخت یک نیروگاه هسته‌ای ۱۰۰۰ مگاواتی درجهان به منطقه، فناوری و زنجیره تأمین بستگی دارد و بازه گسترده‌ای را نشان می‌دهد. به طور کلی، هزینه سرمایه‌گذاری از حدود ۲.۷ میلیارد دلار (در چین) تا بیش از ۱۰ میلیارد دلار (در اروپا و آمریکا) متغیر است و زمان ساخت نیز بطور متوسط ۹ سال بطول می‌انجامد.
انتهای پیام/
